امروز : يكشنبه 6 اسفند 1396
مطالب برگزیده

کد :   66
بروزرسانی :  1393/9/1 - 08:32
حوزه :
نسخه قابل چاپ

Bookmark and Share



اول اعتماد، دوم اعتماد، سوم حمایت

به اعتقاد نویسنده: انتخابات ٢٤ خرداد از یک جهت تاثیری همچون انتخابات دوم خرداد داشت. آنان که مسائل خارجی ١٧ سال پیش را به یاد دارند، به خوبی می دانند که اگر دوم خرداد رخ نمی داد، احتمال اینکه ایران وارد یک چالش جدی در روابط خارجی خود شود، خیلی زیاد بود، زیرا اتفاقاتی در منطقه رخ داده بود که بیگانگان درصدد سوءاستفاده از آن علیه ایران بودند.

پیش از ٢٤ خرداد نیز چنین شرایطی حاکم بود و سایه شوم رودررویی همواره دیده می شد، هرچند در هر دو مورد قطعیتی وجود نداشت و نمی توان با اطمینان گفت که درگیری خارجی ایجاد می شد، ولی احتمال متوسط وقوع چنین اتفاقی نیز اهمیت داشت و آنچه به یقین می توان گفت این است که این احتمال حتی متوسط در هر دو مورد از میان رفت. بنابر این اگر تنها دستاورد ٢٤ خرداد را زایل شدن این احتمال بدانیم، دستاورد بسیار ارزشمند و تاریخی خواهد بود ولی دستاوردهای دیگر این دولت نیز اهمیت خاص خود را دارد که بازگرداندن عقلانیت و برنامه ریزی به اداره امور کشور، احیای نسبی آرامش اقتصادی و کنترل تورم، تغییر زبان و ادبیات سیاسی کشور از زبانی کم مایه و پرخاشگر به زبانی پرمایه، عقلانی و آرامش بخش جزیی از این دستاوردهاست. ولی مهم ترین دستاورد این دولت در عرصه سیاست خارجی رقم خورده است. شاید گفته شود که هنوز به توافق نرسیده اند، پس چگونه می توان آن را موفقیت نامید؟ پاسخ این است که مدیریت ١٦ ماهه این مذاکرات و پیش بردن آن تا این نقطه، فارغ از هرگونه دستاوردی که در پایان آن باشد، یک موفقیت مهم برای دولت و از آن مهم تر برای ساختار سیاسی کشور است.

برخی افراد توجه خود را به نتیجه مذاکرات دوخته اند، در حالی که باید اصل مذاکرات را نیز مورد توجه قرار داد. تنها کشورهایی که از نوعی قوام و قدرت در ساختار سیاسی خود برخوردار هستند، می توانند چنین فرآیندی را بدون چالش جدی پیش ببرند. آن هم در کشوری که تاکنون چندین بار وزرای پیشنهادی دولت در مجلس رای اعتماد نگرفته اند. آن هم در کشوری که اطراف آن از افغانستان تا سوریه و عراق در آتش بحران های سیاسی و نظامی می سوزد. کافی است که وضعیت سیاسی خارجی ایران را با سیاست خارجی ترکیه، مصر و عربستان به عنوان کشورهای قدرتمند منطقه مقایسه کنیم، تا به اهمیت موفقیت های ایران در عرصه خارجی از جمله مذاکرات جاری بیشتر پی ببریم.

با وجود تمامی کاستی ها، دولت تدبیر و امید همچنان حامل بار مفهومی تدبیر و امید است و برخی نق زدن های بی مورد و زیاده خواهی ها نباید موجب دلسردی آن شود. هرچند به دلیل مشکلات پیش آمده و متراکم شده در کشور طی هشت سال دولت پیش، این دولت باید اقدامات مهمی را انجام دهد و در زمینه های مدیریت دولتی، انرژی، آب، محیط زیست، سرمایه گذاری،

قیمت ها و از همه مهم تر روابط خارجی تصمیمات اساسی اتخاذ کند، ولی در شرایط کنونی مهم ترین مساله یی که با آن مواجه است، بحث مذاکرات درباره پرونده هسته یی کشور است و باید با تمام توان از مذاکرات این دولت حمایت کرد و با اعتماد کامل، پیشاپیش هر نتیجه یی را که دولت به آن برسد، تایید کرد، چه به توافق برسند، چه مذاکرات بدون نتیجه تمام شود و چه زمان آن تمدید شود، باید از دولت حمایت کرد و به آن اعتماد داشت. تنها چیزی که می توان قدرت چانه زنی دولت را در مواجهه با دیگران بالا ببرد حمایت قطعی و صددرصدی مردم از گروه مذاکره کننده است.

مذاکرات در وضعیتی است که طرفین به دلایل گوناگون به این نتیجه رسیده اند که ادامه وضعیت گذشته به صلاح آنها و منطقه نیست. مردم ایران با حماسه سیاسی خود پیام روشنی در این باره داشتند، ایالات متحده هم پس از هزینه های گرانباری که در پی دخالت در افغانستان، عراق و حتی در سوریه و لیبی داشت، اکنون متوجه شده است که سیاست های مداخله جویانه در منطقه نه تنها مفید نیست که برای همه ضرر دارد. هرچند این تجربه به قیمت گزافی برای مردم منطقه به دست آمده است ولی کمک می کند که راه و روش جدیدی در تعامل با ایران برگزینند.

شرایط کنونی برای ایران فرصتی مهم و چه بسا تکرارناپذیر است. فرصتی که مثل ابرهای بهاری به سرعت زایل می شوند و زمان بهره برداری از آنها کم است. ایران در شرایط بسیار ایده آل برای یک جهش رو به جلو است. هم از نظر جمعیتی و نیروی انسانی، هم از نظر ظرفیت های علمی و صنعتی و البته در کنار آن با چالش های مهمی هم مواجه است که در مسیر جهش به جلو باید آن را حل کند، ولی شرط لازم برای عبور از این بحران حل مساله روابط خارجی و ایجاد روابط متوازن با جهان خارج و کوشش برای احترام گذاشتن متقابل به منافع یکدیگر است.

با این توضیحات، اگرچه امیدواریم که حداکثر تا دو روز دیگری که به پایان زمان اعلام شده قبلی باقی مانده است، توافقی نسبی که متضمن خواست های مشروع طرفین باشد، به دست آید، ولی حمایت از گروه مذاکره کننده را به هیچ وجه به رسیدن توافق مشروط نکنیم، بلکه حمایت بدون قید و شرط از آنان را بر خود لازم بدانیم. بنابراین یکپارچه و یکصدا اول اعتماد و دوم اعتماد و سوم حمایت خواهیم کرد. در این صورت امید خواهیم داشت که گره مشکلات پیش روی ما با تدبیر حل خواهد شد. ان شاءالله.

نقد هاي مرتبط
ركوردي يافت نشد
جستجو
آرشیو
تحلیل
نقد
عکس
مصاحبه
گزارش
بیداری اسلامی
-
web page hit counter